عبد الله الأنصاري الهروي ( خواجه عبد الله الأنصاري )

128

كشف الأسرار وعدة الأبرار ( تفسير خواجه عبد الله انصارى ) ( فارسى )

نواخت ديگر مريم را آنست كه ، رب العالمين او را رقم اصطفائيت كشيد به دو جايگه در اول آيت و آخر آيت . گفت : اصْطَفاكِ وَ طَهَّرَكِ ، وَ اصْطَفاكِ عَلى نِساءِ الْعالَمِينَ كرا بود از زنان جهانيان اين كرامت كه وى را بود ؟ - از دنيا و جهانيان آزاد بود ، چنانك گفت : ما فِي بَطْنِي مُحَرَّراً - و آنكه در آن آزادى پذيرفته و پسنديدهء خداى بود فَتَقَبَّلَها رَبُّها بِقَبُولٍ حَسَنٍ . جاى و نشستگاه وى مسجد و محراب بود ، و در آن جايگه روزى وى روان از درگاه خداى بود وَجَدَ عِنْدَها رِزْقاً . و آن گه پرهيزگار و خدا را فرمان بردار بود وَ كانَتْ مِنَ الْقانِتِينَ . و در بزرگى و صديقى خداى وى را گواه بود وَ أُمُّهُ صِدِّيقَةٌ . و ازين عجبتر كه فرزندش بىپدر آمد و « رَوْحِ اللَّهِ » بود و ذلك فى قوله إِنَّمَا الْمَسِيحُ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ رَسُولُ اللَّهِ وَ كَلِمَتُهُ أَلْقاها إِلى مَرْيَمَ وَ رُوحٌ مِنْهُ رب العالمين درين آيت عيسى ( ع ) را چهار نام گفت : مسيح ، عيسى كلمة و روح . يعنى كه عيسى رسول خداست ، و موجود آوردهء سخن وى كان سخن را بمريم او كند ، و جانى است ازو بعطاء بخشيده . و درين آيت گفت : بِكَلِمَةٍ مِنْهُ اسْمُهُ الْمَسِيحُ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ وَجِيهاً فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ روشناس و نيك نام در دنيا و در آخرت ، و كريم بود بر خداى عزّ و جلّ ، وى را كرامتها و معجزتها بود ، يكى آن كه از مادر بىپدر در وجود آمد . - ديگر آنكه از نفخ جبرئيل حاصل گشت . سديگر آنكه بكلمة ، ناآفريده پيدا شد ، چهارم آنكه وى را در كودكى حكمت و دانش داد و ذلك فى قوله تعالى . وَ يُعَلِّمُهُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ التَّوْراةَ وَ الْإِنْجِيلَ تا آخر آيت همه معجزات وى است . و به حكم آنكه در علم خدا بود كه ترسايان در حق او غلو كنند ، رب العالمين رد آن ترسايان را وى را در گهواره به حال طفوليت در سخن آورد تا گفت : إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ يعنى نه چنانست كه